می‌خواهمـ زن باشمـ

شیعه‌نامی هستمـ ، میراثــــــِ زهرا، که زن استــــــ و ناموسِ خدا

می‌خواهمـ زن باشمـ

شیعه‌نامی هستمـ ، میراثــــــِ زهرا، که زن استــــــ و ناموسِ خدا

می‌خواهمـ زن باشمـ

دنیــاى فاسـدِ غـــرب خـواســت بـروزِ زن را، شخصیتِ زن را در روش‌هاى غلط و انحرافى که همراه با تحقیرِ جنسِ زن است، به زور به ذهنِ دنیا فرو کند. زن براى این‌که شخصیتِ خودش را نشان بدهد، بایستى براى مردان چشم‏‌نواز باشد. این شد شخصیت براى یک زن؟! بایستى حجاب و عفاف را کنار بگذارد، جلوه‏ گرى کند تا مردها خوششان بیاید. این تعظیمِ زن است یا تحقیرِ زن؟ این غربِ مستِ دیوانه‌ی‏ از همه جا بی‌خبر، تحتِ تأثیر دست‌هاى صهیونیستى، این را به عنوان تجلیل از زن علم کرد؛ یک عده هم باور کردند. عظمتِ زن به این نیست که بتواند چشمِ مردها را، هوسِ هوسرانان را به خودش جلب کند؛ این افتخارى براى یک زن نیست؛ این تجلیلِ زن نیست؛ این تحقیرِ زن است. عظمتِ زن آن است که بتواند حجب و حیا و عفافِ زنانه را که خدا در جبلّت زن ودیعه نهاده‌است، حفظ کند؛ این را بیامیزد با عزتِ مؤمنانه؛ این را بیامیزد با احساسِ تکلیف و وظیفه؛ آن لطافت را در جاى خود به کار ببرد، آن تیزى و برندگى ایمان را هم در جاى خود به‌کارببرد. این ترکیبِ ظریف فقط مال زن‌هاست؛ این آمیزه‌ی‏ ظریفِ لطافت و برندگى، مخصوص زن‌هاست؛ این امتیازى است که خداى متعال به زن داده‌است.

ولی امرم،امام خامنه‌ای (حفظه الله)
-----------------------------------------------
این وبلاگ کهفِ دلتنگی های من است.
این‌جا حرف‌هایی را می‌نگارم که مرا به تعالی برساند و امید که سایرین را نیز! هرمِ این نگاره‌ها شاید قندیل‌های جهل و غفلت را ذوب بتواندکرد...
"می‌خواهم زن باشم"
آن‌گونه که "زهرا" بود...
و این آرمانِ من است!

آن‌چه گذشتــــــــ
لطفـــــ دارد خواندنشان

۵ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «امام حسین» ثبت شده است

یکی از اساتید خوبم دیروز کلاس درسش را به بحث در خصوص آسیب‌های روضه و عزاداری گذراند. خلاصه آن‌چه دیروز درمودر این آسیب‌ها گذشت، این موارد بود:

1.ترک نماز اول وقت

2.مزاحمت برای مردم

3.اختلاط زن و مرد

4.سینه زنی و زنجیرزنی بانوان

5.برهنه شدن

6.مداحی به سبک ترانه

7.مداحی خیابانی مصداق ارتزاق به اهل بیت

8.بدعت در زیارت

9.روضه خواندن در بین ادعیه

10.سیاست‌زدگی در عزاداری

11.قمه‌زنی

12.سوء استفاده‌ی دشمن

13.کفرگویی و غلو

14.الفاظ موهن

15.ترسیم سیمای ائمه

16.دشنام به مخالفان

17.تحریف در مقاتل

18.خرافات

خیلی خوب می‌شود اگر در مجالسی که می‌رویم، حواسمان به آن‌چه می‌بینیم و می‌شنویم، باشد...ان شاء الله

 

 

+ کتاب "ماه به روایت ماه" از آقای ابوالفضل زرویی نصرآباد را حتماً بخوانید. هرچند شبیه نوشته‌های آقای شجاعی است، اما نثر کتاب فوق‌العاده است.

۴ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۹ مهر ۹۴ ، ۰۹:۰۰
ناموس خدا

این سخنان استاد پناهیان در کلیپی که برایش ساخته شده، شاید قدیمی باشد؛ اما من بسیار دوستش دارم و اصلاً از شنیدن و دیدن چندباره‌اش خسته نمی‌شوم:

 

خدا به خاطر حیات انسان‌ها کربلا رو به پا کرد.

میگن ما سیاسی نیستیم. گفت: تو کز محنت دیگران بی غمی / نشاید که نامت نهند آدمی

سیاسی نیستی، یعنی اون چیزی که حسین به خاطرش ارزش داشت کشته بشه، پیش من دو زار ارزش نداره.

حساسیت نسبت به سرنوشت مردم و آدم‌ها، حتی تو کشورهای دیگه، کیا رأی آوردن؟ چی میشه؟ وضعشون چه جوریه؟ کی رو به بهبود میرن؟ سلطه‌طلبان سیاسی کیا هستن؟

اینا چیزایی است که به خاطرش حسین خون داده. حالا من چه جوری افه بیام بگم من سیاسی نیستم؟ خیلی پز زشتیه، غیر انسانیه.

 

 

 

+ دقیقاً در همین لحظه یک سال از بودنت گذشت، مرد من...

++ من و خواهرم در روزهای پایانی اردیبهشت دو آزمون خیلی مهم داریم. ممنون خواهم‌بود اگر دعایمان کنید.

۵ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۹ ارديبهشت ۹۴ ، ۰۰:۱۰
ناموس خدا

محرم و صفر هم دارد به پایان نزدیک می‌شود، اما حدیث روضه‌ها هم‌چنان باقی است...

آقایان شاید ندانند، اما خانم‌ها به حتم بسیار آشنا هستند با آن‌چه بعد از مدت‌ها این قلم را به نوشتن واداشته‌است.

روز اربعین فرصتی دست داد تا بعد از نماز صبح میهمان منزل شهیدی باشم تا در روز آخر روضه‌شان من نیز سهمی ببرم. اول زیارت عاشورا قرائت شد و بعد هم سخن‌رانی که الحق خوب بود و من تمام صحبت‌ها را گوش دادم. بعد از چند دقیقه گفتند حاج‌آقا فلانی آمده و ایشان هم سخن‌رانی کردند. من هم که به‌خاطر کم‌خوابی، بی حوصله! این یکی را دیگر گوش ندادم! بالاخره این سخن‌رانی هم تمام شد و بعد از زیارت اربعین به روضه رسیدیم.

کنار من دو خانم نشسته‌بودند که از حرف‌هایشان مشخص بود خواهر هستند. یکی از این‌ها از همان اول روضه –بدون اینکه روضه‌خوان حرف خاصی بزند یا ذکر مصیبتی بگوید- گریه‌هایش را شروع کرد. گریه که چه عرض کنم، نعره‌هایش را!!!

من مانده‌بودم آدم -خیلی هم که مذهبی و دل‌شکسته باشد- باید بفهمد روضه‌ای که در آن تفکر نباشد، مفت نمی‌ارزد! اشک ریختن برای امام حسین(ع) بسیار باارزش، قبول. اما اگر فقط اشک ریختن مهم بنماید و پشتوانه‌ی فکری در پی نباشد، به ناکجاآباد راه خواهیم‌یافت. روضه که می‌خوانند، اول باید خوب گوش بدهی، اول باید در اعماق ذهنت بسوزی و خاکستر شوی، بعد اشک بریزی و سرانجام همه‌ی این‌ها نباید نعره سر بدهی! این چه رسم مسخره‌ای است که انگار هر که بلندتر گریه کند، حب بیشتری نسبت به اهل بیت (علیهم السلام) دارد؟! نه! اصلاً این‌گونه نیست. اهل بیت پیرو نیاز دارند، نه فقط گریه‌کن! این مهم نیز با تفکر و تعمیق در سیره آنان به دست می‌آید. و این را خیلی‌ها نمی‌فهمند! از جمله مداح همان مراسم که دقیقاً گفت: "امروز می‌خواهم بلند بلند گریه کنید"!!!


 

 

+ مانتوی سبز رنگی دارم که با ساق و مقنعه‌ی سبز می‌پوشمش. سرپرست خوابگاه چند هفته پیش گفت: "شبیه خانم ملکی آفتاب شرقی شده‌ای!"

++ اواخر شهریور بود و سر مزار بودیم. هنگام بازگشت ناگهان چشمم به سنگ قبری افتاد و نام مرحوم را خواندم، اما خشکم زد! همکلاسی اول راهنمایی‌ام بود!!!

۱۰ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۷ آذر ۹۳ ، ۲۰:۰۰
ناموس خدا
وصیتــــــــــ نوشتــــــــــ .
و شهادتـــــــــ داد به وحدانیتـــــــــِ خ‌ــــــــدا
به رسالتـــــــــِ محمد (ص)
به حقانیتـــــــــِ قیامتــــــــــ
تا فرداروزی نیاید که تکفیرش کنند ،
ح س ی ن را ...
فرزند رسولِ خاتمـ را ...

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۱ مرداد ۹۳ ، ۱۸:۱۵
ناموس خدا

محرم که از راه می رسد،

جوانه دلم می گوید این بار دیگر می شود!

این بار می شود تکرار تضرع آمیز نامـت، ح س ی ن، گوشه نگاهی را زکات زلال چشمانـت گرداند.

و مگر غیر از تو مرا مولای خداگونه دیگری هم هست؟!

این بار می شود گسترش عشق اندود مشهدت، ک ر ب ل ا، دل هرزه گرد مرا مقیم آستانـت گرداند.

و مگر جز کربلای تو،سرزمین آشنای دیگری هم هست؟!

نمی دانم چه سری است عجین در خاطره عرش سوز و جگرخراش شهادتـت که مرور تنها یک لحظه اش،دل را می ستاند از بند آدمی!

همین اندازه می دانم که عقل وامی ماند در اسرار مکنون عاشورای تو!

عاشورا...

روزی که مثل هیچ یک از روزها نیست.

لا یوم کیومک یا ابا عبدالله...

عاشورا تکرار برنمی تابد،اگرچه "کل یوم عاشورا" !

و کربلا تکثیر نمی پذیرد،اگرچه "کل ارض کربلا" !

و این هر دو بی بدیل اند،آن سان که خود تو ... ح س ی ن

بی قراری دل را چه قراری می بخشد نامـت.

نه عجب اگر این آرامش اقیانوس وار به ابدیت پیوند خورد

و بدین گونه قلب های کوچک در تصرف تو جاوید مانند.

آن زمان که سروش عشق از نای خون آلوده تو طنین در هستی افکند،زندگی های گناه آکنده نیز به یغمای عدم رفتند.

آن زمان که سرتخون آکنده- به میهمانی نیزه های غربت رفت،دل های عاشق نیز میزبان آشنای اندوهی جاوید شدند.

آن زمان که حج ناتمامـت را به لباس سرخ شهادت محرم شدی،جسم های به خون تپیده نیز معنای بی تو هیچ بودن را رنگ حقیقت بخشیدند.

ولوله ای به پا کرده ای در زمین، ح س ی ن آسمانی!

عشق کجا می توانست سرمشق معرفت باشد،اگر که کمال "ابا عبدالله" با کنیه تو به تکثیر گذارده نمی شد؟!

خون کجا می توانست اکسیر دلدادگی باشد،اگر که قبای "ثارالله" بر قامت تو قد نمی افراشت؟!

شهادت کجا می توانست بهانه بقا باشد،اگر که جلال "سیدالشهدا" در وجود تو به تجلی نمی نشست؟!

ارباب...

جنون عشق و خون و شهادت را لیلای سکون تویی!

رخصت اظهار وجودشان ندهی اگر،

-گرچه جملگی تواند-

هیچ می شوند در برابر همه تو ...

و در این میانه،من حتی خویشتنی از خود نمی بینم،

و این چنین بی خویش،تنها اگر قطره اشکی بر مظلومیتـت بفشانم،در مشبک های ضریح نگاهـت معنا می شوم!

زندگانی من اگر سیادت تو را بر خویش نپذیرد،مرگ او را سزاست.

و مگر تاکنون غیر از این بوده است؟!

مرگ تدریجی انسان دلم را در همه روزهای بی تویی احساس می کنم،

اما...

محرم که از راه می رسد،

اشک عزای تو،آب حیات است برای تشیع شناسنامه ای ام!

تحفه وجودی ام را آقای دلم،

این دل کربلا ندیده را

به تازیانه حسرتی چنین میازار.

به این التجاء راضی می شوی آیا؟

اگر نه...

به یادت بیاورم؟!

سیلی زهرا در آن پس کوچه های سرد...

در آن بن بست های کور...

این هم اسم رمز رضایت تو!

و حال...

من فقط منتظرم!

منتظر اذن تو برای یک نگاه...


پ.ن1: علامت سوال بزرگی ایجاد کرده است در ذهنم که بعد از عاشورا کسی –غیر از معصومین (علیهم السلام) و شهدای سبیل حق- می تواند آیا مدعی باشد این روز را فهمیده است؟!!!مگر وسعت عاشورای آسمانی در ظرف محدود فهم زمینی جماعت می گنجد؟!!!

پ.ن2: نه هر که مکه می رود، "حاجی" می شود و نه هر که بین الحرمین می بیند، "کربلایی"!پس این چه القابی است که در پی نام ها روان است؟!به جبر که نمی شود زمین را به آسمان دوخت!!!

پ.ن3: سوت و کف و هلهله عاشورای 88 تهران،چه رگ های غیرتی را که به خروش وانداشت!لیک افسوس... همین رگ ها با سوت و کف و هلهله صاحبانشان –عاشقان حسینی (که البته تماماً دروغند و ادعا!)- در 1389/10/8 (برنامه "جدال در سینما" – آمفی تئاتر دانشکده مهندسی دانشگاه فردوسی مشهد) حتی از جای نجنبیدند! "خوش بود گر محک تجربه آید به میان / تا سیه روی شود هر که درو غش باشد" از آن روز به این می اندیشم که 13 روز پس از عاشورا،کاروان اسرا کجاست؟!!!

پ.ن4: خاطره عاشورای 88 تهران که در ذهنم تداعی می شود،دلم می خواهد سرم را بکوبم به دیوار!!!

پ.ن5: نمی دانم نیکوست یا نه،اما چشم طمع دارم به محرم!شاید که این بار...آدم شوم!!!

پ.ن6: أَینَ الطّالِبُ بِدَمِ المَقتوُلِ بِکَربَلاء...

۳۹ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۷ آذر ۹۰ ، ۰۲:۳۰
ناموس خدا